پريشب در اخبار 30/20 شبكه دو  تصاويري از چند جوان هنرمند پخش شد ، كه هنرشان تيونينگ اتومبيل هايشان بود ..... آن يكي هزينه سيستم صوتي اتومبيلش را 6 ميليون اعلام ميكرد ، و اين يكي ميگفت بابت  توربو كردن موتور اتومبيلش و ارسال آن به استراليا ( به قول خودش با لهجه انگليسي : آوس تره ليا ) 30 تومن خرج  كرده و الان اتومبيلش در مجموع 90 تومن مي ارزد . دلم براي آخرين نفرشان سوخت كه با شرمندگي گفت : فقط سه ميليون خرج اتومبيلش كرده .

حتما شما هم وقتي مواردي از اين قبيل ميبينيد يا ميشنويد ، به ياد آدم هاي نيازمندي مي افتيد كه اگر فقط بخشي از اين پولها ميتوانست  در اختيار آنها قرار گيرد ، چه ها مي شد و نميشد.

       همين يك ماه پيش بود كه در ماه رمضان ،  به دعوت يكي از دوستان همكار ، سري به يكي از مناطق سطح پايين شهر زديم و مقداري خوراكي و پول ، كه به كمك چند نفر آدم خيّر تهيه شده بود ،  ميان چهار خانواده تقسيم شد . خانواده هايي كه دو موردشان 5 نفرعضو داشتند و يتيم بودند ؛ اولي چون هنوز پرونده شان در كميته امداد ثبت نشده بود ، هيچ گونه منبع درآمدي نداشتند و دومي كه مثلا... از كميته امداد كمك ميگرفت ، ميگفت از عيد تا حالا 45 هزار تومان ( حدود 50 $ ) دريافت كرده اند . خانواده سوم هم پدرشان بيكار بود و مادر و دختر از صبح تا عصر در حياط خانه سير پاك ميكردند از قرار هر كيلو 20 تومن ! ( مقصود بيست تا تك توماني است ) و خانواده يك نفري چهارم  ، پير زني بود تنها و معلول ،  كه چون سند خانه 50 متري اش مشكلاتي داشت ،  برايش گاز نكشيده بودند و در سرماي اوايل آبان ماه ،  ميگفت شبها مثل بيد ميلرزم .

      چقدر بد است كه بسياري از ما خوبان ، درك مان از واژه " كمك "  فقط به اندازه روزنه باريك صندوق صدقه است . آنهم براي اينكه بلايي سر خودمان نيايد ! و مرگ بد را از خودمان دور كنيم .

      چقدر سطحي است تصور بسياري از ما كه انتظار داريم نيازمندان واقعي را در قالب شخصيتهايي مانند  "  كوزت " ويكتور هوگو ببينيم : كوچولو و خوشگل و ماماني و خوش سخن  و در حال حمل سطلهاي پر از آب براي خانواده تنارديه ؛ كه آنوقت رغبت كنيم به او كمك كنيم . در حالي كه بيشتر انسانهاي نيازمند كساني هستند كه محل سكونت شان در پايين شهر است و تربيت خود و فرزندانشان هم در همانجا شكل گرفته و حتي شايد بلد نباشند تشكر هم بكنند .

      چقدر زشت است كه بسياري از ما اين جمله را مخصوص  مواقع برخورد با انسانهاي نيازمند حفظ كرده ايم كه : " برو خدا بده "  ؛  و نيازمندان را يا فقط كساني ميدانيم كه سر چهارراه ها گدايي ميكنند و شيشه پاك ميكنند و معتاد هستند ، و يا اگر هم اينگونه فكر نكنيم ، هيچگاه زحمتي براي يافتن آبرومندان آنها نميكشيم .

       چقدر خجالت دارد كه بسياري از ما امت محمد "ص" هيچگاه اين تصميم را به مخيله مان هم راه نميدهيم كه هر ماه بصورت ثابت  1  تا  2  درصد درآمدمان را به انسانهاي ديگري اختصاص دهيم كه آنها هم مانند ما در سال 2005 ميلادي و در چند دقيقه اي محل سكونت ما زندگي ميكنند ؛ ولي لذت خوردن يك پرس چلوكباب ( واقعي ! و بدون سويا ) در سال ، براي خود و فرزندانشان ، همانقدر دست نيافتني است ، كه خريدن يك اتومبيل پورشه يا فراري براي جوانان هنرمند اول مطلب رويايي است .

     و چقدر لذت بخش است كه انسان با دست خودش مبلغي را به دست كسي برساند كه ميداند شب قبل او و خانواده اش ، شكمشان را با سيب زميني پخته اي پر كرده اند ،  كه آنهم بصورت نسيه تهيه شده است ، اما اكنون فرزند كوچكش با مشاهده پولي كه در دستان شماست  ، با لبخندي شيرين ، ميداند كه شام امشب شان با شبهاي ديگر قدري فرق ميكند .